Ben ders almıştım, belli bir müddet derslerimi yaptıktan sonra içime bir vesvese girdi: “efendi seni almadı” diye. Kendimi yedim bitirdim. Sonra bunu çeşitli değerli hocalarımıza sordum, “öyle şey yok” dediler, vesvese yapma derse devam dedilersede içimdeki fırtına bir türlü dinmedi.

Sonra bir sabah namazından sonra Kemal efendiyi yakaladım ona da sordum, biraz rabıta şeklinde durup, “yok öyle bir şey, alınmışsın” dedi. Biraz rahatladım ama bu vesvese sonra tekrar başladı.

En sonunda bir sabah namazı sonrası, Efendi Hazretleri tam odasına hareket edecekken koşarak yaklaştım, korumalar bana sarıldı, ihvanlar da oraya doğru koşuştular.

-Efendim, dedim beni almamışsınız.

- Kim dedi sana bunu, dedi. Bende,

- Hiç kimse. Velâkin vesvese oluyor, dedim. Hiddetle doğrulduğu yerden geriye yaslanarak

- Aldım seni, aldım seni, dedi. Ve bende neredeyse bayılacaktım ki sağ tarafa doğru gittim. İhvanlar, “ne kadar şanslısın bunu efendinin mübarek ağzından duydun” dediler ve şimdi rahatım elhamdülillah…

Cemaatimle ilk tanışmam 1997 yılında olmuştur. O zamanlar Zeytinburnu, Köşeli camii cemaatinden sıradan biriydim. Eskiden beri hep ALLAH c.c. dostları var mı? acaba diye düşündüğüm zamanlar samimiyetle söylemeliyim ki t… evliya filmlerinin etkisini taşıyordum belki de. Daha sonra bir dua “ya RAB eğer varsa bu zamanda böyle dostların, beni onlara kavustur” ve duanın kabul oluşu İsmail efendi cemaatinden bir grup mürid bizim yanımızda, o anı hiç unutmuyorum; eski camcı olan şimdi ise hoca Hakan hoca şöyle dedi: “ALLAH dost’ unun sohbetine gideceğim” Tabi başkasıyla konuşuyor ama bende kulak misafiriyim. Yaklaştım ona “nerde bu ALLAH dostu” diye sordum. Dedi ki “gel seni götürelim” O an hayatım şekillenmeye başladı ve akşam ilk cemaat sohbetine katıldım, Yenibosna, Aksa cami. Bu kadar kalabalık Müslüman hiç görmemiştim, çok etkilendim. Sonra salavat getirildi, ben hayran kalıyordum bana dediler ki, “bu hocayı yetiştiren daha büyük evliya var.” Ben, “O na gidelim o zaman” dedim.

evet sonraki ilk sohbetim, pazar sabahı EFENDİ Hazretlerinin sohbeti olmuştu. Bambaşka duygular, bu ne maneviyat, hayatımda yaşadığım en güzel sabah; YAVUZ SULTAN CAMİ tıklım tıklım dolu, inanılmaz kalabalık, herkes sarıklı, takkesiz adam yok aman ALLAHIM! bu ne böyle, bu ne güzel bir manzara. Sonra bir Kur’an sesi ve O manevi yetiştiricim MAHMUD EL ÔFÎ –sellemellahu fiddareyn- mikrofonsuz sohbete başladı. Kimsede çıt yok, onu duymak için bir uğraş Müminlerde. Güzel lisaniyle anlatıyor tefsir, hadis, risale-i kudsiyye muhteşemdi ve ilk işrak namazı. Ben o zamana kadar hep yüzeysel yaşamışım İslamı orada özüne indiğimi anladım ve bambaşka duygular sardı beni. Allah’ı, Rasülünü, Müslümanları başka sever oldum, ALLAH için sever oldum.

ALLAH vesile olan değerli hocalarımdan, cemaat arkadaşlarımdan, ihvanlarımdan razı olsun. Kıyamete kadar cemaatimi muhafaza etsin, bu fakiri de cemaatime hâdim etsin. AMİİN…
   

Selamun aleykum;

    Son derece cahil olduğum bir dönemdeydim (şimdide alim oldum denemez ama). Sürekli hidayet dileniyordum. Hiç bir cemaate güvenim yoktu, çünkü tartacak bilgim yoktu. Fakat sağdan soldan tanıdıklar (cevremiz dinle pek ilgilenmediğinden dini kitaplarını atacak yer arıyorlardı) benim kapalı olduğumu gördüklerinden kitaplarını bana getirip veriyorlardı. Derken bir çok cemaatin kitabı yığılıp kalmıştı. Bir kitaplık dolusu dini kitap vardı ama bir türlü fırsat bulup inceleyememiştim. Zaten cesaretimde yoktu, neye elimi atıyorsam bir öncekinde yazandan farklı yazdığından güvenim sarsılıyordu. Derken bir gün bir fıkıh sorusu kafama takılmıştı. Gerek evdeki kitaplardan gerekse internetten, elimin gittiği tüm alakalı yerlere bakmıştım ve sorumun cevabına ulaşamamıştım. (belki yaklaşık 3 gün aramışımdır) Artık başıma ağrılar girmişti, gözlerim okumakdan ağrımıştı ama cevab YOK. En sonunda yorulup aramayı bıraktım ve ağlamaya başladım. Sorumun cevabını bulamamaktan çok "o kadar çaba sarf ediyorum da Allahu tealanın yardımını niye göremiyorum" diye üzülüyordum. "ALLAHIM BEN SENİN DİNİNİ UYGULAMAK İÇİN O KADAR YORULDUM AMA SEN BANA CEVAB BİLE VERMEDİN, BEN SENDEN DELİL İSTİYORUM, DELİL. NE YAPICAM BEN?" Derken kitaplıktaki daha hiç el sürmediğim kitaplara bakıp "bunlarında zaten çoğu yanlıştır Allah bilir, ancak boş yere yer kaplıyorlar" diyerek içlerinden birini hışımla çektim ve  "ALLAHIM BU KİTAP YANLIŞSA  BANA ANLAMAYI NASİP ETTE , BENDE ATAYIM ONU " dedim ve rast gele bir sayfasını açtım. Başlık;

   "SEN BENDEN DELİLMİ İSTİYORDUN , AL SANA DELİL "YAZIYORDU (SİLSİLE-i ŞERİF ALİMLERİNİ TANITAN BİR KİTAPMIŞ MEĞERSE ÇEKDİĞİM) Çok şaşırdım, sanki Allahu tealadan sadece bana özel gelen bir yazıymış gibi bir soluk okudum. Orada efendi hazretlerinin bu bilgisine ihlası sayesinde muvaffak olduğu yazılıydı, birde benim gibi hidayet isteyip bulamayan birinin efendi hazretleri ile ilginç tanışmasını anlatıyordu. Yani Allahu teala bana sanki  "sen ihlaslı olursan aradığını ayağına getiririm yok çabanla bulmaya uğraşıp , ihlassız ararsan 3 gün değil 3 yıl arasanda, gözünün dibindeki bilgiyi görmezsin. " demişti. Tabi bu arada Allahu teala bana birini örnek göstermişse ,o örnek gösterilmeye layık demekti. İşte o gün güveneceğim bir cemaatim olmuş ve tüm sorularıma peşin yanıt olacak bir cevab gelmişti.